Maria Valtorta 630.
630. Apoštoli sú poslaní do Getsemani. Meditácie o modlitbe Otče náš
11. apríl 1947
1 Apoštoli si obliekajú plášte a pýtajú sa: „Kam ideme, Pane?"
Ich reč už nie je taká dôverná, ako bola pred umučením. Ak by som to tak mohla vyjadriť, povedala by som, že hovoria s kľačiacou dušou. Viac než postoj ich tela — vždy v úctivom úklone pred Vzkrieseným, viac než ich zdržanlivosť dotknúť sa ho, viac než ich chvejúca sa radosť z jeho dotykov, pohladení, bozkov alebo keď sa komusi osobitne prihovorí — celý ich vzhľad je „čosi" neopísateľné, avšak také očividné. Niečo, čo vyjadruje ich duch ešte väčšmi než ich človečenstvo, sa nemôže navrátiť do predchádzajúcich vzťahov k Učiteľovi a preniká každý ich počin svojimi novými pocitmi.
Predtým bol „Učiteľ". Učiteľ, ktorého ich viera považovala za Boha. Ale ktorý bol pre ich zmysly vždy človekom. Teraz je „Pán". Je Boh. Už nie sú potrebné úkony viery, aby v to verili. Dôkaz zrušil túto potrebu. Je Boh. Je Pán, ktorému Pán povedal: …Více
Maria Valtorta 16.
16. ZMARTWYCHWSTAŁY JEZUS W GETSEMANI [por. J 20,30-31]
Napisane 11 kwietnia 1947 r. A, 11996-12040
Apostołowie nakładają płaszcze i pytają:
«Dokąd idziemy, Panie?»
Ich sposób mówienia nie jest już taki poufały, jak przed Męką. Można by rzec,
że mówią z duszą klęczącą. To coś więcej niż postawa ciał, które wciąż
pozostają nieco pochylone w szacunku dla Zmartwychwstałego; coś więcej niż
powściągliwość, gdy Go dotykają; coś więcej niż trwożliwa radość, kiedy On ich
dotyka, głaszcze, całuje lub zwraca się do każdego z nich z osobna. Widać to w
całym ich wyglądzie. To coś, czego nie da się opisać. To się ujawnia, choć nie
wyrażają tego samym tylko ciałem. Bo to ich duch nie może już stać się tym,
czym był przedtem w relacjach z Nauczycielem, i dostosowuje do tego nowego
odczucia każdy ludzki gest.
Wcześniej Jezus był „Nauczycielem”. Był Nauczycielem, który – jak wierzyli –
jest Bogiem. Jednak dla ich zmysłów był zawsze człowiekiem. Teraz jest
„Panem”. Jest Bogiem. Aby w to …Více
Maria Valtorta 16.
16. ZMARTWYCHWSTAŁY JEZUS W GETSEMANI [por. J 20,30-31]
Napisane 11 kwietnia 1947 r. A, 11996-12040
Apostołowie nakładają płaszcze i pytają:
«Dokąd idziemy, Panie?»
Ich sposób mówienia nie jest już taki poufały, jak przed Męką. Można by rzec,
że mówią z duszą klęczącą. To coś więcej niż postawa ciał, które wciąż
pozostają nieco pochylone w szacunku dla Zmartwychwstałego; coś więcej niż
powściągliwość, gdy Go dotykają; coś więcej niż trwożliwa radość, kiedy On ich
dotyka, głaszcze, całuje lub zwraca się do każdego z nich z osobna. Widać to w
całym ich wyglądzie. To coś, czego nie da się opisać. To się ujawnia, choć nie
wyrażają tego samym tylko ciałem. Bo to ich duch nie może już stać się tym,
czym był przedtem w relacjach z Nauczycielem, i dostosowuje do tego nowego
odczucia każdy ludzki gest.
Wcześniej Jezus był „Nauczycielem”. Był Nauczycielem, który – jak wierzyli –
jest Bogiem. Jednak dla ich zmysłów był zawsze człowiekiem. Teraz jest
„Panem”. Jest Bogiem. Aby w to …Více
Maria Valtorta 630.
630. Apoštoli sú poslaní do Getsemani. Meditácie o modlitbe Otče náš
11. apríl 1947
1 Apoštoli si obliekajú plášte a pýtajú sa: „Kam ideme, Pane?"
Ich reč už nie je taká dôverná, ako bola pred umučením. Ak by som to tak mohla vyjadriť, povedala by som, že hovoria s kľačiacou dušou. Viac než postoj ich tela — vždy v úctivom úklone pred Vzkrieseným, viac než ich zdržanlivosť dotknúť sa ho, viac než ich chvejúca sa radosť z jeho dotykov, pohladení, bozkov alebo keď sa komusi osobitne prihovorí — celý ich vzhľad je „čosi" neopísateľné, avšak také očividné. Niečo, čo vyjadruje ich duch ešte väčšmi než ich človečenstvo, sa nemôže navrátiť do predchádzajúcich vzťahov k Učiteľovi a preniká každý ich počin svojimi novými pocitmi.
Predtým bol „Učiteľ". Učiteľ, ktorého ich viera považovala za Boha. Ale ktorý bol pre ich zmysly vždy človekom. Teraz je „Pán". Je Boh. Už nie sú potrebné úkony viery, aby v to verili. Dôkaz zrušil túto potrebu. Je Boh. Je Pán, ktorému Pán povedal: …Více
Maria Valtorta 629.
629. Ježiš sa zjavuje apoštolom a Tomášovi. Reč o dôstojnosti kňazstva a o budúcich kňazoch (druhá neděle po vzkříšení)
9. august 1944
[....]
1 Apoštoli sú zhromaždení vo večeradle okolo stola, pri ktorom jedli veľkonočného baránka. Avšak z úcty k Ježišovi ponechali prázdne jeho miesto v strede.
Aj apoštoli, keď už teraz niet toho, kto ich usádzal a rozmiestňoval podľa vlastnej vôle a voľby lásky, zaujali odlišné miesta. Peter je ešte na svojom mieste. No na Jánovom je teraz Júda Tadeáš. Potom nasleduje najstarší apoštol, ešte neviem, kto to je,
*....ešte neviem, kto to je, pretože terajšie „videnie", napísané v r. 1944, predchádza takmer všetky videnia z Ježišovho verejného života. Veľkonočná večera, o ktorej sa MV zmieňuje, bola napísaná 17. februára 1944 veľmi stručne v porovnaní s opisom z 9. marca 1945, ktorý je uvedený v tomto diele v (9) 600. Pre dvojité opísanie mnohých epizód odkazujeme čitateľa na poznámku v (9) 587.13.*
potom je Jakub, Jánov brat, takmer na …Více
Maria Valtorta 15.
15. JEZUS UKAZUJE SIĘ APOSTOŁOM I TOMASZOWI
Napisane 9 sierpnia 1944 r. A, 3256-3272
Jezus mówi:
«Pójdź, mały Janie. Jak mały Beniamin – którego ukazanie się w widzeniu tak
bardzo ci się podobało – włóż swą rękę do mojej, a poprowadzę cię przez Moje
pola łask.
To łaski dla ciebie i dla innych. Bezmiar darów. Wszystko bowiem, co ci
objawiam i o czym ci mówię, jest wielkim darem. Ty nawet nie znasz jego
wartości. Nie [znasz] wartości duchowej. Ta jest dla ciebie nieskończona. [Nie
znasz też] wartości kulturowej czy historycznej. To drogocenne klejnoty. Ty, jak
59
dziecko, znajdujesz je włożone do twoich rąk i kochasz je, gdyż mają rozmaite
kolory. Nie potrafisz jednak nadać im innej wartości, jak wartość daru i piękna
oraz dowodu Mojej miłości. Inni, bardziej od ciebie wykształceni, lecz mniej
umiłowani niż ty, obserwują je z niepokojem. Proszą trwożliwie o te duchowe
skarby, które twój Jezus ci daje, oglądają je i studiują, i oceniają z większą
wiedzą od twojej, czyniąc swą …Více
Maria Valtorta 14.
14. POWRÓT TOMASZA
Napisane 7 kwietnia 1945 r. A, 11975-11995
[por. J 20,24-25] Dziesięciu apostołów znajduje się na dziedzińcu domu, w
którym mieści się Wieczernik. Rozmawiają, a potem modlą się.
Znowu rozmawiają. Szymon Zelota mówi:
«Jestem naprawdę zmartwiony zniknięciem Tomasza. Nie wiem już, gdzie mam
go szukać.»
«Ja także» – odzywa się Jan.
«Nie ma go u rodziców i nikt go nie widział. Czyżby go ujęto?»
«Gdyby tak było, Nauczyciel nie mówiłby: „Powiem resztę, gdy powróci
nieobecny”.»
«To prawda. Jednak pójdę jeszcze do Betanii. Może błąka się tam po pagórkach
i nie ma odwagi przyjść.»
«Idź, idź, Szymonie. Wszystkich nas zgromadziłeś i... ocaliłeś... połączyłeś, bo
przyprowadziłeś nas do Łazarza. Czy słyszeliście, jak Pan się o nim wyraził?
Powiedział: „Pierwszy, który w Moim imieniu przebaczył i pokierował”. Dlaczego
nie daje mu miejsca Iskarioty?» – pyta Mateusz.
54
«Bo nie chce dać doskonałemu przyjacielowi miejsca zdrajcy» – odpowiada
Filip.
«Gdy niedawno szedłem …Více
Maria Valtorta 628.
628. Návrat Tomáša a jeho nevera
(Jn 20, 24 — 25)
7. apríl 1945
1 Desiati apoštoli sú na dvore domu večeradla. Rozprávajú sa a potom sa pomodlia. A ďalej sa rozprávajú.
Šimon Horlivec povie: „Som skutočne zarmútený, že Tomáš zmizol. Neviem už, kde ho hľadať."
„Ani ja netuším," povie Ján.
„U príbuzných nie je. Ani ho nikto nevidel. Žeby ho boli uväznili?"
„Keby to tak bolo, Učiteľ by nepovedal: ,Ostatné poviem, keď tu bude váš neprítomný druh.'"
„To je pravda. Ja však chcem zájsť ešte do Betánie. Možno sa potuluje po vrchoch a neodváži sa ukázať."
„Len choď, choď, Šimon. Ty si nás všetkých zhromaždil a... tým si nás zachránil, lebo si nás priviedol k Lazárovi. Počuli ste, ako sa o ňom Učiteľ vyjadril? Povedal: ,Prvý, ktorý v mojom mene odpustil a bol vodcom.' Prečo ho neustanoví (tedy Lazara) na miesto Iškariotského?" opýta sa Matúš.
„Pretože dokonalému priateľovi nechce prideliť miesto zradcu," odpovie Filip.
2 „Keď som nedávno chodil po trhovisku a rozprával som sa s …Více
Maria Valtorta 627.
627. Ježiš sa zjavuje apoštolom vo večeradle
(Lk24, 36 - 43; Jn 20, 19 - 23)
6. apríl 1945
1 Sú zhromaždení vo večeradle. Musí byť neskoro večer, pretože z ulice ani z domu už nepočuť nijaký hluk. Myslím, že aj tí, ktorí prišli skôr, už odišli do svojich domov alebo sa odobrali spať, unavení z toľkých emócií.
Zato desiati apoštoli, ako zjedli ryby, z ktorých ešte zostalo na tácke položenej na príborníku, sa rozprávajú pod svetlom jediného plamienka lustra, najbližšieho k stolu. Ešte sedia za ním. Ich rozhovory sú trhané. Takmer monológy, akoby sa každý zhováral skôr sám so sebou než s druhom. A ostatní ho nechajú, aj keď rozpráva o čomsi úplne inom. Cítiť však, že tieto nesúvislé rozhovory, aj keď sú nesúvislé a vyzerajú ako špice polámaného kolesa, sú zamerané na jedinú tému, ktorá ich spája, a tou je Ježiš.
2 „Bol by som nerád, keby Lazár počul zle a keby to ženy pochopili lepšie než on," povie Júda Alfejov.
„V ktorú hodinu povedala Rimanka, že ho videla?" opýta …Více
Maria Valtorta 13.
13. JEZUS UKAZUJE SIĘ APOSTOŁOM
Napisane 6 kwietnia 1945 r. A, 11947-11975
[por. Mk 16,14; Łk 24,36-43; J 20,19-23] Zgromadzili się w Wieczerniku. Musi
być już późny wieczór, bo ani z ulicy, ani z domu nie dochodzi żaden odgłos.
Myślę, że ci, którzy przyszli przedtem, udali się do własnych domów lub tam,
gdzie nocują, utrudzeni tyloma wzruszeniami.
Dziesięciu apostołów zjadło ryby. Kilka z nich zostało na odstawionym na
kredensie półmisku. Zajęci są rozmową. Oświetla ich znajdujący się najbliżej
stołu świecznik o jednym płomieniu. Siedzą jeszcze dokoła stołu. Zdania są
podzielone. To niemal monologi. Wydaje się, że każdy z nich rozmawia bardziej
sam ze sobą niż z towarzyszem. Niektórzy pozwalają innym mówić, potem
jednak sami, nie nawiązując do tego, mówią o czymś zupełnie innym. Rozmowy
są tak niespójne, jak szprychy zniszczonego koła. Odczuwa się jednak, że
wszystkie te bezładne wypowiedzi odnoszą się do jednego głównego tematu,
którym jest Jezus.
«Nie chciałbym, żeby …Více
Maria Valtorta 12.
12. JEZUS UKAZUJE SIĘ INNYM PRZYJACIOŁOM [por. J 20,30-31]
Napisane 5 kwietnia 1945 r. A, 11940-11947
Dom Wieczernika pełen jest ludzi. Sień, podwórze i pokoje – z wyjątkiem
Wieczernika i izby, w której przebywa Dziewica Maryja – wyglądają jak miejsce
ożywione w dniu jakiegoś święta, kiedy wielu bliskich sobie ludzi spotyka się po
długim czasie. Są tam wszyscy apostołowie, z wyjątkiem Tomasza. Są też
pasterze i wierne niewiasty. Wraz z Joanną przybyła Nike, Eliza, Sara, Marcela i
Anna. Wszyscy rozmawiają ściszonymi głosami, ale z widocznym radosnym
ożywieniem. Dom jest dobrze zamknięty, jakby z obawy [przed czymś]. Jednak
strach przed tym, co dzieje się na zewnątrz, nie może zgasić radości, panującej
wewnątrz.
Marta krząta się wraz z Marcelą i Zuzanną, przygotowując wieczerzę dla „sług
Pana”, jak nazywają apostołów. Inni i inne wypytują się, opowiadają o swoich
wrażeniach, dzielą się radościami i obawami jak dzieci, które oczekują czegoś,
co je podnieca, a jednocześnie budzi …Více
Maria Valtorta 12.
12. JEZUS UKAZUJE SIĘ INNYM PRZYJACIOŁOM [por. J 20,30-31]
Napisane 5 kwietnia 1945 r. A, 11940-11947
Dom Wieczernika pełen jest ludzi. Sień, podwórze i pokoje – z wyjątkiem
Wieczernika i izby, w której przebywa Dziewica Maryja – wyglądają jak miejsce
ożywione w dniu jakiegoś święta, kiedy wielu bliskich sobie ludzi spotyka się po
długim czasie. Są tam wszyscy apostołowie, z wyjątkiem Tomasza. Są też
pasterze i wierne niewiasty. Wraz z Joanną przybyła Nike, Eliza, Sara, Marcela i
Anna. Wszyscy rozmawiają ściszonymi głosami, ale z widocznym radosnym
ożywieniem. Dom jest dobrze zamknięty, jakby z obawy [przed czymś]. Jednak
strach przed tym, co dzieje się na zewnątrz, nie może zgasić radości, panującej
wewnątrz.
Marta krząta się wraz z Marcelą i Zuzanną, przygotowując wieczerzę dla „sług
Pana”, jak nazywają apostołów. Inni i inne wypytują się, opowiadają o swoich
wrażeniach, dzielą się radościami i obawami jak dzieci, które oczekują czegoś,
co je podnieca, a jednocześnie budzi …Více
Maria Valtorta 626.
626. Príchod pohanov a narážky na ďalšie zjavenia
5. apríl 1945
1 Dom večeradla je plný ľudí. Vestibul, nádvorie, miestnosti — okrem večeradla a izby, v ktorej je Panna Mária — majú sviatočný a vzrušený vzhľad miesta, kde sa mnohí po čase opäť schádzajú na oslavu. Okrem Tomáša sú tam všetci apoštoli. Sú tam pastieri. Sú tam verné ženy a spolu s Janou je tam Veronika, Eliza, Sira, Marcela a Anna. Všetci sa potichu zhovárajú, avšak so zrejmým slávnostným vzrušením. Celý dom je dobre uzavretý, akoby zo strachu, avšak strach zvonka nenarúša vnútornú radosť.
Marta spolu s Marcelou a Zuzanou pobiehajú a pripravujú večeru pre „služobníkov Pána", ako Marta nazýva apoštolov. Ostatné ženy a muži sa navzájom vypytujú, zverujú si dojmy, radosti, strach... ako mnohé deti v očakávaní niečoho, čo ich elektrizuje a azda i trocha ľaká.
Apoštoli by chceli pôsobiť nebojácnym dojmom. Sú však prví, ktorí sa rozrušia pri hocakom hluku, pripomínajúcom zaklopanie na dvere či otvorenie okna …Více
Maria Valtorta vs kniha vydaná jako A.K.Emmerich
Ještě závažnější nedostatky a vyslovené chyby nalezneme i v údajných dílech Anny Kateřiny Emmerichové (1774-
1824), u nás dobře známé stigmatizované duše-oběti, která po 12 let prožívala nejhorší muka za nápravu hříšníků.
Emmerichová je autentickou mystičkou, která měla četná vidění, nicméně ona sama nikdy nic za celý svůj život
nenapsala. Texty, které jsou jí připisovány, nejsou tedy autentické. První zápisky učinil německý romantický básník
Klement Brentano v letech 1818-1824 přímo u Kateřinina lůžka, která pro jeho nestálou a panovačnou povahu asi
musela mnoho vytrpět. Brentano nebyl systematik, a tak si se zápisky, které činil bez ladu a skladu, nevěděl rady; v
tomto stavu je od něho převzali další zpracovatelé. Jedním z nich byl katolický kněz Karel Schmoger, jehož knihy
vyšly i v roce 1917 v českém překladu. Téma bylo lákavé a v Německu se stalo oblíbenou četbou, a tak se ho chopili
i jiní interpreti, takže v německém jazyce existuje několik variantních …Více
majs- ty nevieš rozoznať ,či apoštol Pavol v Skutkoch urobil správne ,keď zabránil Elimazovi odvracať od viery panovíka ,ale si taký znalec ,že s určitosťou vieš ,že bludy Valtorty jsou nadiktovány přímo Pánem Ježíšem.
Len senilní dedek ,ktorý nič nerozozná môže mať takú "vieru " ako ty a veriť ,že to kvantum zbytočných táranín diktoval Valtorte Boh!
Přiznám se, že jsem vždy měla zmatek v těch rozporech, které byly u Marie z Agredy a u Kateřiny Emmerichové v knihách do očí bijících. Nechápala jsem, jak je možné, že obě mají imprimatur, protože buď jedna kniha nebo druhá kniha byla nepravá. Valtortu neznám. Můžete mi prosím říct, proč zrovna její dílo je věrohodné, hodně mě to zajímá. Děkuji.
Neděle Božího Milosrdenství
Neděle Božího milosrdenství - Církev.cz | Zprávy
21Kdo přijal má přikázání a zachovává je, ten mě miluje. A toho, kdo mě miluje, bude milovat můj Otec; i já ho budu milovat a dám se mu poznat.“
Maria Valtorta 625.
625. Ježiš sa zjavuje učeníkom z Emáuz
(Mk 16 , 12 - 13; Lk 24, 13 - 35)
5. apríl 1945
1 Po horskej ceste rezko kráčajú dvaja muži stredného veku. Jeruzalem už majú za sebou a jeho výšiny sa čoraz viac strácajú za ďalšími pahorkami v neustálom slede vlnení kopcov a údolí.
Rozprávajú sa. Starší z nich vraví druhému, ktorý môže mať nanajvýš tridsaťpäť rokov: „Ver, že bolo lepšie urobiť takto. Ja i ty máme rodinu. Chrám nežartuje. Chcú s tým naozaj skoncovať. Majú pravdu? Mýlia sa? Neviem. Viem len, že majú jasný úmysel urobiť tomu všetkému navždy koniec."
„Tomuto zločinu, Šimon. Len to nazvi správnym menom. Pretože prinajmenšom je to zločin."
„Ako sa to vezme. Nás láska popudzuje proti veľrade. Ale azda... ktovie!"
„Vôbec nie. Láska osvecuje. Nevedie k omylu."
„Aj veľrada, aj kňazi a poprední muži milujú. Milujú Jahveho, toho, ktorého miloval celý Izrael, odkedy bola uzavretá zmluva medzi Bohom a patriarchami. Teda aj pre nich je láska svetlom a nevedie k omylu!"
„Oni …Více
Maria Valtorta 11.
11. JEZUS UKAZUJE SIĘ UCZNIOM Z EMAUS
Napisane 5 kwietnia 1945 r. A, 11920-11939
[por. Łk 24,13-35, Mk 16,12] Górską drogą idzie szybko z Jerozolimy dwóch
mężów w średnim wieku. Mijają wciąż nowe szczyty i doliny pagórkowatej
okolicy. Rozmawiają. Starszy mówi do towarzysza, który może mieć najwyżej
trzydzieści pięć lat:
«Wierz mi, że lepiej było tak postąpić. Ja mam rodzinę i ty także. Świątynia nie
żartuje. Ona chce naprawdę z tym skończyć. Czy ma rację? Czy się myli? Nie
wiem. Wiem tylko, że ma wyraźny zamiar skończyć z tym na zawsze, wszelkimi
metodami.»
«Metodą zbrodni, Szymonie. Nazwij rzecz po imieniu, bo to jest co najmniej
zbrodnia.»
«To zależy... Miłość buntuje się w nas przeciwko Sanhedrynowi. Ale może... kto
wie!»
«Nie. Miłość oświeca. Ona nie prowadzi do błędu.»
«Sanhedryn, kapłani i przywódcy także kochają. Kochają Jahwe – Tego, którego
cały Izrael miłował od czasu, gdy zostało zawarte Przymierze między Bogiem a
Patriarchami. Więc dla nich miłość także jest światłem …Více
Maria Valtorta 625.
625. Ježiš sa zjavuje učeníkom z Emáuz
(Mk 16 , 12 - 13; Lk 24, 13 - 35)
5. apríl 1945
1 Po horskej ceste rezko kráčajú dvaja muži stredného veku. Jeruzalem už majú za sebou a jeho výšiny sa čoraz viac strácajú za ďalšími pahorkami v neustálom slede vlnení kopcov a údolí.
Rozprávajú sa. Starší z nich vraví druhému, ktorý môže mať nanajvýš tridsaťpäť rokov: „Ver, že bolo lepšie urobiť takto. Ja i ty máme rodinu. Chrám nežartuje. Chcú s tým naozaj skoncovať. Majú pravdu? Mýlia sa? Neviem. Viem len, že majú jasný úmysel urobiť tomu všetkému navždy koniec."
„Tomuto zločinu, Šimon. Len to nazvi správnym menom. Pretože prinajmenšom je to zločin."
„Ako sa to vezme. Nás láska popudzuje proti veľrade. Ale azda... ktovie!"
„Vôbec nie. Láska osvecuje. Nevedie k omylu."
„Aj veľrada, aj kňazi a poprední muži milujú. Milujú Jahveho, toho, ktorého miloval celý Izrael, odkedy bola uzavretá zmluva medzi Bohom a patriarchami. Teda aj pre nich je láska svetlom a nevedie k omylu!"
„Oni …Více
Maria Valtorta 11.
11. JEZUS UKAZUJE SIĘ UCZNIOM Z EMAUS
Napisane 5 kwietnia 1945 r. A, 11920-11939
[por. Łk 24,13-35, Mk 16,12] Górską drogą idzie szybko z Jerozolimy dwóch
mężów w średnim wieku. Mijają wciąż nowe szczyty i doliny pagórkowatej
okolicy. Rozmawiają. Starszy mówi do towarzysza, który może mieć najwyżej
trzydzieści pięć lat:
«Wierz mi, że lepiej było tak postąpić. Ja mam rodzinę i ty także. Świątynia nie
żartuje. Ona chce naprawdę z tym skończyć. Czy ma rację? Czy się myli? Nie
wiem. Wiem tylko, że ma wyraźny zamiar skończyć z tym na zawsze, wszelkimi
metodami.»
«Metodą zbrodni, Szymonie. Nazwij rzecz po imieniu, bo to jest co najmniej
zbrodnia.»
«To zależy... Miłość buntuje się w nas przeciwko Sanhedrynowi. Ale może... kto
wie!»
«Nie. Miłość oświeca. Ona nie prowadzi do błędu.»
«Sanhedryn, kapłani i przywódcy także kochają. Kochają Jahwe – Tego, którego
cały Izrael miłował od czasu, gdy zostało zawarte Przymierze między Bogiem a
Patriarchami. Więc dla nich miłość także jest światłem …Více
Maria Valtorta 624.
624. Ježiš sa zjavuje pastierom
4. apríl 1945
1 Aj oni idú rýchlo popod olivovníky a sú si takí istí jeho zmŕtvychvstaním, že sa zhovárajú rozjarene ako šťastné deti. Idú priamo do mesta.
„Povieme Petrovi, aby sa na neho poriadne pozrel a povedal nám, akú má krásnu tvár," povie Eliáš.
„Ó! Akokoľvek by bol krásny, ja nikdy nebudem môcť zabudnúť na jeho výzor zmučeného," zamrmle Izák.
„Pripomínaš si, ako vyzeral, keď ho vyzdvihli na kríži?" opýta sa Lévi. „A vy ostatní?"
„Ja dokonale. Vtedy bolo ešte dobré svetlo. Neskôr som so svojimi starými očami videl iba veľmi málo," povie Daniel.
„Ja som ho zas videl, až kým sa nezdal byť mŕtvy. Ale radšej by som chcel byť slepý, aby som to nevidel," povie Jozef.
„Ó, dobre. Teraz vstal. To nás musí robiť šťastnými," utešuje ho Ján.
„A myšlienka, že iba z lásky sme ho opustili," dodá Jonatán.
„Srdce však zostalo tam hore. Navždy," zašepká Matej.
„Navždy. Áno. Ty si ho videl na sudáriu, povedz, aký je? Podobá sa?“ vyzvedá Benjamín. …Více